Sana Ä°tikattan Soruyorlar
İnsanın kalbine o dindirilemez "ebediyet" özlemini koyan Yaratıcı, bu arzunun tek karşılığı olan ahireti yaratmamış olabilir mi? Hiçliği sevmeyen, yok olmayı bir yok oluş değil de bir hüsran olarak gören insan ruhu, aslında ait olduğu vatanın özlemini çekmektedir. Susuzluk, suyun varlığına en büyük delil olduğu gibi; insanın içindeki bu bitmek bilmeyen sonsuzluk isteği de ahiretin varlığına dair en güçlü içsel kanıttır.
Ahiret inancı, zihne hapsolmuş teorik bir bilgi yığını olmanın çok ötesinde, hayatın her anına dokunan ve varoluşu katlanılabilir kılan en temel motivasyon kaynağıdır. Bu inanç, insanın kalbine "hesaba çekileceğim" bilincini bir mühür gibi basarak, onu sadece toplumun gözü önünde değil, hiçbir gözün ulaşamadığı mutlak yalnızlık anlarında dahi dürüst, erdemli ve onurlu kalmaya sevk eden sarsılmaz bir otokontrol mekanizması inşa eder.
"Evrendeki düzeni ve doğayı açıklamak için gözümüzle göremediğimiz, hiçbir somut ve deneysel kanıtı bulunmayan metafiziksel bir dünyaya inanmaya neden ihtiyaç duyalım? Bizler sadece doğar, yaşar ve biyolojik olarak tamamen ölürüz; doğanın kanunu budur. Ölüm, insan bilincinin ve varlığının mutlak bir sonudur. Hal böyleyken, sırf yok oluş korkusunu bastırmak ve adaletsizliklere karşı teselli bulmak adına üretilen ahiret fikri, insan zihninin uydurduğu boş bir avuntudan ibaret değil midir? Gerçekliği olmayan soyut iddiaları, insanın içindeki sonsuzluk arzusu veya ilk yaratılış gibi felsefi argümanlarla rasyonalize etmeye çalışmak ne kadar mantıklıdır?"
İnsanlık tarihinin en kadim ve en sarsıcı sorusu şudur: "Ölümden sonra ne var?" Bu soru, sadece felsefi bir merak değil, insanın dünya hayatındaki davranışlarını, ahlakını ve anlam arayışını şekillendiren temel bir eksendir. İslam inancına göre dünya, geçici bir imtihan salonu, ahiret ise bu imtihanın sonuçlarının görüleceği ebedi bir adalet merkezidir. Ahiretin varlığı, sadece "inanılması gereken" bir dogma değil, hem zihinsel (akli) hem de vahiysel (nakli) temellere dayanan bir hakikattir.
Ahiretin varlığı, sadece dini bir kabul değil, insan aklının en berrak muhakemesiyle ulaştığı sarsılmaz bir limandır. Çevremize baktığımızda atomdan galaksilere kadar her şeyin milimetrik bir nizamla işlediğini görürken, bu muazzam dengenin içinde "insan hayatının" adaletsiz bir boşlukta kalması mümkün değildir. Dünya, vicdanların huzur bulacağı, mutlak adaletin tecelli edeceği bir yer olamayacak kadar dar ve eksiktir. Bir yanda binlerce masumun canına kıyıp, saltanat ve güç içinde son nefesini veren zalimler; diğer yanda ise ömrünü başkalarının iyiliğine adamış, hakkı yenmiş, gözyaşını içine akıtarak sessizce bu dünyadan göçmüş mazlumlar vardır. Eğer bu sahne ölümle birlikte tamamen kapansaydı, kâinattaki o hassas terazi bozulur, yaratıcının sonsuz hikmeti -hâşâ- anlamsız bir oyuncağa dönüşürdü. Düşünün ki; bir okulda yıl boyu dirsek çürüten, uykusuz gecelerle bilgisini çoğaltan dürüst bir öğrenci ile hiçbir emek vermeyen, başkalarının hakkını gasp ederek kopya çeken hilekâr bir öğrenci mezuniyet günü aynı kürsüde alkışlanıyor ve hiçbir sınava tabi tutulmuyor. Böyle bir okulun idaresine "âdil" demek mümkün müdür? Ya da evladını zalimce bir saldırıda kaybetmiş bir annenin kalbindeki o dinmeyen sızıyı, sadece kara toprağın dindirebileceğini düşünmek mantığa ve şefkate sığar mı? Hayır, kâinatın sahibi abesle iştigal etmez. Her damla gözyaşının hesabının sorulacağı, iyiliğin zerresinin dahi karşılık bulacağı o "Büyük Mahkeme", evrendeki tüm atomların varlığı kadar gerçek ve gereklidir. Ahiret; haksızlığa uğramış ruhların dinleneceği tek sığınak, zalimin kaçamayacağı en büyük yüzleşme ve bu hayatın yarım kalmış hikâyesini tamamlayacak âdil bir yerdir. İnsan ruhunun derinliklerine nakşedilmiş olan "sonsuzluk arzusu", aslında vuslatın en büyük habercisidir
Yazının Devamı İçin Abone Olmalısınız
